In 1997 vond de internationale VN-klimaatconferentie plaats in Kyoto. Doel van de conferentie was om bindende afspraken over beperking van de totale uitstoot van broeikasgassen te maken.

 

Na moeizame onderhandelingen kon uiteindelijk een compromis worden gesloten, het Kyoto Protocol, dat de geïndustrialiseerde landen dwingt om de totale emissie van verschillende broeikasgassen terug te brengen. Gemiddeld over de periode 2008-2012 moet de totale uitstoot 5% lager zijn dan in de jaren negentig.

 

De reductiepercentages verschillen per land: Japan, de Verenigde Staten en de Europese Unie moeten respectievelijk 6, 7 en 8% reduceren en de meeste landen van het voormalig Oostblok en Australië 8%. Uitzonderingen zijn er gemaakt voor Rusland, de Oekraïne en Nieuw-Zeeland, die de emissies niet hoeven terug te brengen.

 

Ook China en de Verenigde Staten hebben geen reductieverplichtingen op grond van het Kyoto-protocol. Zij zijn samen verantwoordelijk voor bijna de helft van de mondiale broeikasgasuitstoot. Om werkelijk wereldwijd de CO2-uitstoot omlaag te brengen, moeten deze landen ook bindende afspraken maken.

 

Het is voor het ene land makkelijker en goedkoper om CO2-uitstoot terug te brengen dan voor het andere. Door uitruil kunnen landen gezamenlijk voldoen aan de klimaateisen tegen de laagste kosten.

Het Kyoto-protocol trad in 2005 in werking.

Last update: april 2011