De rapporten van afzonderlijke werkgroepen van het IPCC worden voorzien van een ‘Technical Summary’ (TS) en een ‘Summary for Policy Makers’ (SPM). Op de TS hebben regeringen geen invloed, op de SPM van vijftien à twintig bladzijden wel.

Afgevaardigden van de deelnemende landen moeten de SPM goedkeuren, maar zij kunnen ook wijzigingen voorstellen. Voor goedkeuring is consensus nodig van alle landendelegaties. De voorzitters van de werkgroepen en de hoofdauteurs van de individuele hoofdstukken zorgen dat de definitieve tekst van de SPM evenwichtig is en in overeenstemming met het wetenschappelijke hoofdrapport.

 

Het lijkt vreemd dat er over wetenschappelijke conclusies in de SPM naar ‘consensus’ wordt gestreefd. Maar bij een rapport van meer dan duizend pagina’s kan nu eenmaal verschil van mening bestaan over de meest relevante punten. Als er binnen de schrijversteams geen overeenstemming is, kan er wel ‘consensus’ bestaan over het feit dat er een verschil van mening is. Dat moet dan ook gerapporteerd worden.

 

De IPCC-procedures vragen om een rapportage van een ‘broad range of views’, dus niet om consensus over één bepaalde visie. Het consensusproces in de SPM geeft de mogelijkheid om tot een gezamenlijke tekst te komen, zonder dat dit afbreuk doet aan de wetenschappelijke juistheid.

 

Alle VN-landen zijn binnen het IPCC vertegenwoordigd. Dit zijn zowel landen die verregaande maatregelen willen tegen klimaatverandering, als landen die dat niet of beperkt willen (bijvoorbeeld de olieproducerende landen). Hierdoor krijgen vele tegengestelde gezichtspunten aandacht en wordt de uiteindelijke beleidssamenvatting een neutrale weergave van de hoofdconclusies van onderliggende hoofdstukken.